في النعت) زیرا جمله‌ی نعت مانند جمله‌ی صله است در برخی از احکام و از آن موارد است جواز ارتباط به ضمیر حاضر و مشهور است در این مقام استشهاد به شعر علوی علی منشئه آلاف الصلاة و السلام معروف است عند لقائه لمرحب الیهودي «أنا الذي سمتني أمي حیدرة» و در ادعیه وارد است «أنت الذي أحسنت» و «أنا الذي أسأت» و مثله کثیر )مغني اللبيب، ج‏2، ص504) و این مسأله در جمله «أطلب العفو منك»‏ نیز جاری است. همچنین اشکال نمی‌شود به ظاهر انشائی جمله‌های أتنصل و أطلب زیرا در مقام بیان حال عبد هستند و نه فعل وی و کأنّه می‌فرماید أنا عبد یقول الناظر إلی حالی التی أنا علیها هو یتنصل من الذنوب و یطلب العفو و ذلک الناظر أنا لا غیری فنظری إلی حالی یعلمنی التنصل و طلب العفو. (مراجعه شود به قول ابن مالک
         و امنع هنا إيقاع ذات الطّلب             و إن أتت فالقول أضمر تصب‏
در نعت) و الله العالم.
رَاجِياً لِمَا لَدَيْكَ ثَوَابِي
بِكَ عَلَيْكَ إِلاَّ أَلْحَقْتَنِي بِمَحَلِّ أَهْلِ طَاعَتِكَ
أَلْهِمْنِي وَلَهاً بِذِكْرِكَ إِلَى ذِكْرِكَ
حرف «باء» برای قسم است و متعلق به أقسم و مانند آن که حذف شده است و تقریباً یعنی أقسم علیک بنفسک و این اسلوب برای طلب به کار می‌رود (نگاه کن به شرح سیرافی بر کتاب سیبویه/ج3/ص318) و جمله ألحقتني مستثنا است و توصیه می‌کنیم که دوستان حتماً باب ثانی مغنی را بخوانند و اینجا ابن هشام بیانی دارد در ج2/ص427 و خلاصه در دعا می‌شود أقسم علیک و أسألک ألحاقک إیاي بمحل اهل طاعتک و خیلی مفید است برای بحث ما هم به این آدرس رجوع کنید شرح التسهيل المسمى تمهيد القواعد بشرح تسهيل الفوائد، ج‏5، ص: 2198 و امثال اقسم و أنشد ظاهراً متضمن معنای أسأل و أطلب هستند.