Map 1
جاهل
  (ملتفت (شاک
  (غیرملتفت (غافل
  غرض از امر
    وقوع فعل مطلقا
      اکتفا به صدور احیانی
      پیگیری مطمئن از صدور
      از هر دو جاهل می‌تواند صادر شود
    وقوع حتمی فعل و لو به قصد رجا
      وجود عامل برای اتیان به این قصد
      فقدان عامل برای اتیان به این قصد
      از جاهل ملتفت می‌تواند صادر بشود
    وقوع فعل به قصد طاعت
    از هیچ جاهلی صادر نمی‌تواند شود
  امر
    (مولوی (تعبیدی
      تعبدی
        وجوب
        ندب
      توصلی
    ارشادی
  www.nomov.ir
صدور الفعل من الفاعل أحيانا لا لداعي التكليف لا يمكن أن يكون غرضا للتكليف.
بدون تکلیف هم فرض صدور هست و تصورش در توصلیات راحت است و به درد شأن مولویت نمی خورد
التكليف المجهول لا يصح لكون الغرض منه الحمل على الفعل مطلقا
پیگیری یعنی واداشتن عبد به انجام از غیر راه امتثال امر مثلا از راه تطمیع و یا تخویف های دنیوی و یا اخروی
اذ لا یمکن إتیانه بلاقصد لتوقف الامتثال علی القصد و لا یمکن اتیانه مع الجهل قاصدا للزوم البدعة فإن الجاهل کیف یقصد العنوان ای عنوان الامتثال الذی هو من العناوین القصدیة؟! إلا أن ینسب إلی المولی ما لایعلمه منه و هو معنی البدعة لا الامتثال.
إن قام دليل على وجوب إتيان الشاك في التكليف بالفعل لاحتمال المطلوبية أغنى ذلك عن التكليف بنفس الفعل‏
لازمه اش این است که دلیل ظاهری به احتیاط مولوی باشد و نه دلیل حکم واقعی زیرا عامل تعبید مردم دومی خواهد بود و نه اولی
إلا لم ينفع التكليف المشكوك في تحصيل الغرض المذكور.
به کار شأن مولویت نمی خورد چراکه عبید را تعبید نمی کند
ثبت المطلوب و آن اینکه تکلیف جاهل و لو ملتفت تکلیف بما لا یطاق است و این نه به معنای اینکه مکلف به ما لا یطاق است مثل حمل بار سنگین بر شخص نحیف بلکه امتثال مکلف به، ما لا یطاق است چراکه باید عالم باشد تا بتواند قصد امتثال بکند و فرض این است که جاهل است.
ای الامر الذی من شأنه احداث الداعي لأن تحصل الموافقة بتوسط الامتثال (أی الموافقة قاصداً لعنوان المأمور به متقربا به إلی المولی أم لا معه) ام لا معه فالتعبد یحصل بإتیان المأمور بقصد الطاعة و الامتثال و هو اعم من أن يکون المأمور به مشتملا علی قصد الطاعة أم لا فمن أتی المأمور به بقصد الطاعة بأن نوی عنوان الصلاة مع التقرب الذی فیها أو عنوان إزالة النجاسة عن المسجد بلاقصد التقرب فیه -اذ لو نواه فیه کان مبدعا- کان ممتثلا و مثابا و فعله عبادة بالمعنی الاعم و من اتی المأمور به لابقصد الطاعة لم یکن مطیعا و لا عاصیا -و إن سقط الامر في التوصلیات فإن مسقط الامر لیس مختصا بالامتثال و المعصیة- و من لم یأت المأمور به اصلا کان عاصیا